ALASKAN MALAMUTE

FCI Standard nr 212/14.08.1996
Pochodzenie: USA
Patronat: kraje skandynawskie
Data publikacji obowiazujacego standardu: 22.07.1997
Użytkowanie: pies pociągowy
Klasyfikacja FCI: grupa 5 szpice i psy ras pierwotnych, sekcja 1 nordyckie psy zapszęgowe. Bez prób pracy


Wrażenie ogólne:
Alaskanmalamute, jeden z najstarszych arktycznych psów pociągowych, jestpotężnym i solidnie zbudowanym psem, o głębokiej klatce piersiowej imocnym, dobrze umięśnionym tułowiu. Malamut, stojąc pewnie oparty napoduszkach łap, wywołuje wrażenie aktywności i dumy w postawie, z głowąwzniesioną i czujnymi oczami, zdradzającymi zainteresowanie iciekawość. Głowę ma szeroką. Uszy trójkątne i wzniesione, podczasnasłuchiwania. Masywna kufa tylko lekko zwęża się od nasady do nosa.Nie jest ani spiczasta ani długa, jednakże i nie ścięta. Szatę magrubą, o twardej, ochronnej okrywie włosowej, dostatecznej długości, bychronić wełnisty podszerstek. Malamuty mają różne umaszczenie.Znaczenia części twarzowej, na które składa się nakrycie głowy, całabiała twarz albo twarz z białą strzałką i/lub z maską są cechąwyróżniającą. Obficie owłosiony ogon noszony jest ponad grzbietem i mawygląd falującego pióropusza. Malamut musi być psem grubokościstym, oprawidłowych kończynach, dobrych łapach, głębokiej klatce piersiowej ipotężnych łopatkach, musi posiadać wszystkie fizyczne cechy niezbędnedo skutecznego wykonywania swojej pracy. Chód jego, nie wykazujączmęczenia, musi być stabilny, wyważony i całkowicie wydajny. Nie jestto pies przeznaczony do udziału w wyścigach psich zaprzęgów, nie zostałstworzony, by brać udział w próbach szybkości. Malamut zostałukształtowany, by znamionować siłę i wytrzymałość i którakolwiek z cechdanego egzemplarza, włączając w to jego temperament, kolidująca z owymcelem ma być uznawana za najpoważniejszą wadę.

Ważne proporcje:
Głębokośćklatki piersiowej, której najniższy punkt znajduje się dokładnie zaprzednimi kończynami, na wysokości łokci, wynosi w przybliżeniu tyle copołowa wysokość psa w kłębie. Długość tułowia, mierzona od stawubarkowego do wyrostka kulszowego jest większa niż wysokość psa wkłębie. 

Zachowanie/temperament
Alaskanmalamute, będąc czułym i przyjaznym nie jest psem "jednegowłaściciela". Jest lojalnym, oddanym towarzyszem, skorym do zabawy,lecz generalnie w wieku dojrzałym robi wrażenie swoją godnością wzachowaniu. 

Głowa: Szerokai głęboka, ani ordynarna, ani niezdarna, lecz pozostająca w proporcjido wielkości psa. Jej wyraz jest łagodny i zdradza czułe usposobienie.


Mózgoczaszka: Czaszkaszeroka i umiarkowanie zaokrąglona pomiędzy uszami, stopniowo zwęża sięi spłaszcza na szczycie, gdy zbliża się do oczu, zaokrąglając się znówku policzkom. Pomiędzy oczami znajduje się lekka bruzda. Górne linieczaszki i kufy lekko załamują się w dół od linii prostej, gdzie sięłączą. Stop płytki. 

Trzewioczaszka: Nosw kolorze szaty, za wyjątkiem psów rudych, nos, wargi i obwódki oczuczarne. Brązowy dopuszczalny u psów rudych. Jaśniej prążkowany tzw.śnieżny nos (snow nose) jest do zaakceptowania. Kufa duża imasywna w proporcji do wielkości czaszki, lekko zwęża się i spłyca odmiejsca, gdzie łączy się z czaszką do nosa. Wargi ściśle przylegające.
Szczęki/uzębienie: szerokie z dużymi zębami. Zgryz nożycowy. Zarówno tyłozgryz jak i przodozgryz jest wadą.
Policzki umiarkowanie płaskie.
Oczy skośnie osadzone, brązowe, migdałowatego kształtu, średniej wielkości. Błękitne oczy są wadą dyskwalifikującą.
Uszy średniejwielkości, lecz małe w proporcji do głowy. Mają trójkątny kształt ilekko zaokrąglone końce. Szeroko osadzone na zewnętrznych, tylnychkrawędziach czaszki w jednej linii z górnym kącikiem oka, co sprawia,że uszy, kiedy są podniesione, robią wrażenie odstających. Wzniesioneuszy są lekko skierowane do przodu, lecz kiedy pies pracuje, czasamiskłada uszy na czaszce. Uszy wysoko osadzone są wadą.

Szyja: Mocna i umiarkowanie wysklepiona.

Tułów: Zwartej budowy, lecz w lędźwiach nie za krótki. Tułów bez oznak nadwagi, a kościec w proporcji do wielkości psa.

Grzbiet prosty i łagodnie opadający w kierunku bioder.

Lędźwie silne i dobrze umięśnione. Długie lędźwie, które mogą osłabiać grzbiet są wadą. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta.

Ogon: Osadzonyna umiarkowanej wysokości; jest przedłużeniem linii kręgosłupa u swojejnasady. Noszony jest ponad grzbietem, kiedy nie pracuje. Nie jest anizałamany, ani ciasno zwinięty na grzbiecie, ani krótko owłosiony jaklisia kita. Ogon malamuta jest bogato owłosiony i wygląda jak falującypióropusz.

Kończyny: Kończyny przednie o grubej kości idobrze umięśnione, oglądane od przodu proste do śródręczy. Łopatkiumiarkowanie ukośne. Śródręcza krótkie, mocne i lekko odsiebne.

Kończyny tylneszerokie. Oglądane od tyłu, w statyce i w ruchu ściśle w jednej liniiza przednimi kończynami, ani zbyt wąsko, ani zbyt szeroko rozstawione.Wilcze pazury na tylnych kończynach nie są pożądane i winny zostaćusunięte zaraz po urodzeniu się szczeniąt.

Uda mocno umięśnione.

Kolana umiarkowanie kątowane.

Stawy skokowe umiarkowanie kątowane i nisko osadzone.

Łapa typu"rakiety śnieżnej", ciasna i głęboka, o dobrze wykształconychpoduszkach, sprawia wrażenie wytrzymałej i zwartej. Duża, palce ciasnei dobrze wysklepione. Pomiędzy palcami porośnięta ochronnym włosem.Poduszki grube i twarde, pazury grube i mocne.

Chody/ruch: Chódmalamuta jest stabilny, wyważony i silny. Jak na swoją wielkość ibudowę jest on zwinnym psem. Tylne kończyny oglądane z boku ujawniająmocny napęd, przenoszony poprzez dobrze umięśnione lędźwie na przedniekończyny. Przednie kończyny przejmują napęd od tyłu wraz z równym,wyciągniętym krokiem. Oglądane od przodu, czy od tyłu, kończynyporuszają się ściśle w jednej linii, ani zbyt wąsko, ani zbyt szeroko.W szybkim kłusie łapy będą zbliżać się ku osi ciała. Szczudłowaty lubjakikolwiek chód nie do końca wydajny, czy wykazujący najmniejszeoznaki zmęczenia, ma być oceniany negatywnie. 

Szata: Włos: Malamutma gruby, twardy, ochronny włos okrywowy, nigdy długi i miękki.Podszerstek ma gęsty, od ok. 2,5 do 5,1 cm długości, natłuszczony iwełnisty. Włos ten, względnie krótki do średniego wzdłuż boków tułowia,wydłuża się na łopatkach i wokół szyi, w dół grzbietu, ponad zadem, naportkach i w pióropuszu na ogonie. Malamuty mają zazwyczaj krótszą irzadszą szatę w czasie miesięcy letnich. Wystawia się je w naturalnejokrywie. Przycinanie jej nie może być akceptowane, z wyjątkiemwymodelowania łap.

Umaszczenie: Rozpiętość najczęściejwystępujących umaszczeń sięga od jasnoszarego przez pośrednie odcieniedo czarnego; sobolowe i jego odcienie do rudego. Kombinacje kolorówmożliwe są do zaakceptowania w podszyciu, na czubkach, w miejscachprzycinanych. Jedynym dopuszczalnym jednolitym umaszczeniem jestjednolicie białe. Biel zawsze dominuje na spodzie tułowia, częściowo nakończynach, łapach i w znaczeniu części twarzowej. Biała strzałka naczole i/lub biały kołnierz lub plama na karku są atrakcyjne i możliwedo zaakceptowania. Malamut ma płaszcz, a rozdzielone koloryrozciągające się ponad tułowiem, czy nieregularne upstrzenie nie sąpożądane.

Wielkość/waga: Rasa ta występuje w naturalnej skali wielkości. Pożądana pociągowa wielkość to:
- psy 63,5 cm w kłębie, waga 38 kg,
- suki 58,5 cm w kłębie, waga 34 kg.
Niemniejjednak ocena wielkości nie powinna przeważyć nad oceną typu, proporcji,ruchu i innych cech użytkowych. Kiedy sędziowane psy są równe podwzględem typu, proporcji, ruchu preferowany ma być pies najbliższypożądanej wielkości pociągowej.

Ważne:
 Podczas sędziowania alaskan malamutów ich funkcja jako psówprzeznaczonych do ciągnięcia na saniach ciężkich ładunków w Arktycemusi być brana pod uwagę ponad wszystkim innym. Stopień negatywnejoceny danego egzemplarza winien zależeć od tego, w jakim stopniu piesten odbiega od opisu idealnego malamuta i od tego, w jakim stopniuposzczególna wada miałaby faktycznie wpływ na zdolność psa do pracy.Kończyny malamuta muszą znamionować niezwykłą moc i olbrzymią siłęnapędową. Jakakolwiek oznaka nieprawidłowości kończyn i łap, przednichczy tylnych, w statyce czy w ruchu ma być uznawana za poważną wadę.
Byłybyto: płaska łapa, krowia postawa tylnych kończyn, złe Śródręcza, stromełopatki, brak katowania, szczudłowaty (czy jakikolwiek chód, który niejest wyważony, mocny i stabilny), wysokonożność, płytka klatkapiersiowa, ociężałość, słaba kość czy ogólnie słabe proporcje.
Jakiekolwiekodchylenie od wyżej wymienionych punktów winno być uznawane za wadę,której waga przy ocenie winna pozostawać w ścisłej proporcji do jegostopnia.

Wada eliminująca: Błękitne oczy.Uwaga: Psy muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra w pełni opuszczone do moszny.


Zródło:,,Psy zaprzęgowe" M. J. Gorazdowski Warszawa,2002 wyd. MULTICO